مرگ يك دوست ، گذشتن از پي هم روزهاي عمرم ، مترسك هاي اطرافم ،‌سلام هاي منظور دار و مخصوصاً كساني كه ادعا مي كنند ان چيزي كه نيستند وادارم كرد كه به خانه اش پناه بياورم . من واقعا ترسيده ام واشوبي درونم به پاست .

همه برايم ناراحتند . چرا؟ نميدانم ! من فقط بي اختيار مي خندم . همين !

حالم بد بود اما نه اينقدر كه اينها فكر مي كردند. يكي مي گفت اينهمه ارزش نداشت يكي مي گفت : ول كن خوش به حال اون كه رفت خودت را  روبراه كن .

نور از میان پرده قرمز  خانه اش   روی دستم افتاد... نگاهی به آسمان کردم! خندیدم. مطمئن بودم. هر وقت می خواستی کسی را ببری آسمان این رنگی می شد و شاید کمی غمگین. خندیدم...

همه  می گریستند و من... می خندیدم.

اعصابم در اختيار خودم نبود داد زدم اهاي خدا دوره آخر الزمان است و تو فقط آدم هایت را  می بری! آدمی مثل ......!!

بی آن که بدانم چه چیز می خواهم آمدم در خانه ات را كوبيدم و  دست خالی هم رفتم. ندادی. خودت را ندادی... نداشتم.... نداشتم که ندادی...

تنهایم مگذار که تنها می شود. دلم گفت . تن ها تنهایم گذاشتند. و فقط تو... برایم ماندی! تن ها را نمی خواهم و فقط خودت. تنهایی را هم نمی خواهم!

صدایت را شنیدم. لالایی ات را می گویم. فهمیدم هنوز هم کمی به يادم هستي .. هم شنیدم و هم نشنیدم. خوابم کردی و خوابم... و بعد بیدار! لالایی ات زیبا بودو شنیدم و نشنیدم! باز برایم بخوان!

من نبودم. باز می گویم! من نبودم. باید خود می بودم. باید با تو می بودم. نبودم...
می خواستی ثابت کنی! مهمانی که به زور وارد خانه می شود..... ولی تو که خیلی کریم بودی! شاید هم دادی و گم کردم. تنهایم مگذار و کمک کن تا پیدایش کنم! پیدایت کنم!

راست می گفت... دلی که پر از خط خطی ها باشد. جایی برای نوشتن نمی ماند. باید دل را صاف   می کردم و خط خطی ها را پاک. شاید آن وقت نظر می کردی.

برای جدا کردن طلا از سنگ داغش می کنند. آتشش می زنند و حرارت می دهند. من حاظرم. بسوزانم. داغم کن. ناخالصی هایم را جدا کن!

من خودش را می خواستم نه دنیایش را!

ديروز تنها دوستم كه تمام و شايد بيشترين خاطراتم با او بود به خاك سپرديمش . در يك سانحه رانندگي از بين رفت.

چقدر  اشكم سردست . زرد و گس است و گوشه چشم آدم را خیس می کند !

نميدانم چرا فكر ميكنم زنگ مي زند . باید به صدای پشت خط  می گفتم که ملال آور ترین دل تنگی زندگی ام وقتی است که می دانم در حضور ویا  عدم حضور آدم های دوست داشتنی اطرافم به یک اندازه دل تنگشان هستم و این هیچ ربطی به بعد  زمان و مکان ندارد  و هیچ وقت هم از بین نمی رود حتی اگر تمام حواسم را به کار بگیرم : با دست هایم لمس کنم ، با چشمانم خیره شوم ، بگویم و بشنوم و بوی آن مرگ  لعنتی که دنیای من را به هم ریخته ،  

حتی اگر هیچ کدام این ها نباشند و تنها کلمه ها بمانند برای من که از پشت سیم رابطه تبدیل به گلایه   می شوند ، باز هم دل تنگم . و این دل تنگی هرگز روتوش نمی شود . مثل یک لکه ی پاک نشدنی است بر روی عکس روزهای من ... عکس روزهای من ...

ديروز روزي بود كه من كفر گفتم . ديروز روزي بود كه وقتي تن بي جانش را درون قبر مي  گذاشتن  به هيچ چيز جز خاطراتمان فكر نمي كردم .

لعنت بر اين كلمات . . لعنت .

حس ميكنم ديگه چيزي نتوانم بنويسم .

و من تمام شدم!!