امشب هم باید بنویسم

هر شب مینویسم

هر شب واژهايي  رو مینویسم که دلم میخواست روبروش مي گفتم

تنها گوش شنوا برای اینهمه دلتنگی های من نوشتنه .

میدونی امروز به چی فکر میکردم ؟

به اینکه من کجای زندگی رو مشکل دارم که همیشه باید کم بیارم ؟

داشتم فکر میکردم که زمونه چه بازیهایی که با من نکرده .

انگار بهتر از من کسی رو گیر نیاورده .

یک روز از این زمونه شکایت میکنم .

اما به کی؟

به کسی که خودش سرنوشت مارو مینویسه ؟

بهش چی بگم ؟ مگه خودش نمیبینه ؟ مگه خودش نخواسته که من همبازی بازی های روزگار باشم ؟

شاید میخواد اینطوری منو محکمتر کنه .

شاید اینها همش یه خوابه

یه بازیه

باید طاقت بیارم مگه نه ؟

وقتی آدمها منو فریب میدند چرا من خود فریبی نکنم ؟

آره باید زنده باشم و زندگی کنم با همه سختی ها و مشکلاتی که دور و برم رو پر کرده .

خوب که نگاه میکنم میبینم جز تنهایی هیچ رفیقی برام نمونده .

بازم معرفت تنهایی که یک لحظه تنهام نمیزاره .

میدونی !

اما نه !

چرا تنها ؟

وقتی اینهمه خاطره خوش دارم ، وقتی اینهمه چیزها ازش دارم که میتونم با یاد اوریش لبخند بزنم ، وقتی هنوز پام روی سجاده که میرسه دعای خیری براش دارم ، وقتی هنوز انقدر دوسش دارم که اول و قبل از هرچیز برای اون  دعای خیر و خوشبختی بکنم ، پس هنوز هستم .

وقتی هنوز تا اسمش رو می برم اشک توی چشمام بی طاقت میشه پس هنوز هست و هستم .

آره !

آه ! خدایا چقدر حس خوبی دارم .

فکر میکنم حالا که منو برای همدم بودن با تنهایی انتخاب کردی پس باید همدم خوبی براش باشم . دوست ندارم کسی تنها بمونه حتی تنهایی . آخه خوب میفهمم که تنهایی چه دردیه .

تازه توی تنهایی هام بهتر میتونم حرفامو بهش بزنم . چون دیگه توی تنهایی هام وقتی میخوام دوستت دارم بهش بگم دیگه سرخ و سفید نمیشم و راحت میتونم اشکای پشت پرده رو بریزم زمین .

خدایا : من چقدر خوشبختم .